Blanda: de Palècastro en San Brancato

Eeuwenlang wist niemand waar Blanda lag, de stad die Plinius, Ptolemaeus en Livius noemen en die de Tabula Peutingeriana en het Itinerarium Antonini als halteplaats aanduiden. Camillo Pellegrino zocht haar in de 17e eeuw in Maratea, Gabriele Barrio zag haar in Belvedere Marittimo; pas in 1891 situeerde de historicus Michele Lacava haar bij Tortora, en de vanaf 1990 door Gioacchino Francesco La Torre voor de Soprintendenza geleide opgravingen hebben haar zonder twijfel bevestigd op de heuvel Palècastro en in de buurtschap San Brancato.

In San Brancato kwamen meer dan 120 Oenotrische en Lucanische graven aan het licht met grafgiften van Italische vazen en enkele importen uit de Griekse kolonies, samen met de grote vroegchristelijke kerk met centraal grondplan en drie apsissen, omringd door graven, gebouwd in de 6e–7e eeuw toen Blanda bisschopszetel was en in gebruik tot de 12e eeuw. Op de Palècastro, waar de machtige Lucanische muur al zichtbaar was, kwam de Romeinse stad tevoorschijn die tussen de 1e eeuw v.Chr. en de 5e n.Chr. bestond: twee straten die elkaar haaks kruisen, de insulae van de huizen, het forum met de sokkel van een monument gewijd aan de duumvir Marcus Arrius Clymenus en drie tempeltjes van de Capitolijnse Trias, gebouwd bij de wederopbouw na de aardbeving van omstreeks 70 v.Chr. Aan de voet van de heuvel rest het onderste deel van een monumentaal mausoleum, terwijl de cisternen en fonteinen die de stad van water voorzagen onder rijksweg 18 liggen. Blanda besloeg amper vijf hectare, maar van hieruit bestuurden twee duumviri een uitgestrekt gebied met kuststrook.