Kerk San Benedetto Abate

Toen Cetraro in 1086 aan de abdij van Montecassino kwam, kozen de monniken voor hun geestelijk huis een plek “boven aan de helling”, net buiten de toenmalige bebouwing, en wijdden die aan de stichter van hun orde. De kerk San Benedetto Abate verschijnt voor het eerst in een document uit 1104 en werd al snel een priorij waar, schrijven de kronieken, de monniken dag en nacht God loofden; in de veertiende eeuw maakten conflicten met de wereldlijke geestelijkheid er een parochiekerk van, “moeder en hoofd” van de hele geestelijkheid van Cetraro. De toren ernaast, in 1540 al “lo campanaro” genoemd, is de enige overlevende van de torens die het middeleeuwse castrum omringden.

Het huidige gebouw is een kind van de achttiende eeuw: in 1750 begon aartspriester Lorenzo De Caro de uitbreiding, in 1766 hervat door zijn opvolger Policicchio; in 1775 werd het marmeren beeld van Sint-Benedictus boven het hoofdportaal geplaatst en op 28 oktober 1779 werd de voltooiing van de bouw gevierd. De door pilasters gelede gevel met driehoekig fronton kijkt uit op een voorplein dat halverwege de negentiende eeuw door adellijke paleizen werd ingesloten. Het interieur is een Latijns kruis, met drie beuken en vijf traveeën per zijde: een houten koor uit 1822, de zangerstribune uit het midden van de negentiende eeuw, het doek van de Madonna met de zielen in het vagevuur van Francesco Basile (1793), de houten groep van de Madonna del Rosario, het barokke altaar van de Addolorata en, op het gewelf, het Laatste Oordeel van het begin van de negentiende eeuw met de in 1898 door Rocco Ferrari toegevoegde Bijbelse fresco’s. Het achttiende-eeuwse orgel, gerestaureerd in 1990, met musicerende engelen en gesneden guirlandes, wordt door de studies aangewezen als een van de verfijndste getuigenissen van de Napolitaanse orgelcultuur in Calabrië. Van hieruit vertrekt elk jaar op 11 juli het beeld van de heilige voor de zeeprocessie.