Grotta del Romito

De Grotta del Romito, in de buurtschap Nuppolara in Papasidero, in het Nationaal Park Pollino, is een vindplaats uit het laat-paleolithicum die een van de oudste getuigenissen van prehistorische kunst in Italië bewaart. Ze bestaat uit een rotsabri en een grot, oorspronkelijk één ruimte, die kunstmatig werden gescheiden toen de grot een kluizenarij werd. Op het grote rotsblok ertussen is een oeros (Bos primigenius) ingekrast, stilstaand afgebeeld, gedateerd op 14.000 tot 12.000 jaar vóór heden en qua uitvoering verwant aan de Frans-Cantabrische stijl: hij treft door het respect voor natuurlijke verhoudingen en anatomische details. Een replica wordt bewaard in het Nationaal Museum van Reggio Calabria, andere vondsten in het Florentijnse museum en instituut voor prehistorie.

De plek werd bezocht van het Gravettien tot het Neolithicum, tussen 23.000 en 10.000 jaar geleden. Ze leverde de resten op van negen individuen van Homo sapiens, vrouwen en mannen: het oudste is zo’n 14.500 jaar oud, de andere stammen uit de periode van 12.200 tot 10.800 jaar geleden. Een van hen had dwerggroei; een ander, half verlamd geraakt misschien na een val, leefde nog lang, zoals de slijtage van de tanden laat zien, dankzij de zorg van de gemeenschap. Twee samen begraven individuen waren via de moederlijn verwant, een zeer zeldzaam geval; een kind van 11-12 jaar werd op een bed van rode oker gelegd, bedekt met honderden schelpen en hertentanden. Uit de lagen komen stenen werktuigen, twee fijn versierde benen speerpunten en, voor het Neolithicum, grote hoeveelheden obsidiaan, die doen vermoeden dat de plek een rol speelde in de handel tussen de Tyrreense en de Ionische Zee. Nu is de grot te bezoeken dankzij de Universiteit van Florence samen met de erfgoeddienst, het Florentijnse museum voor prehistorie en de gemeente: loopbruggen, verlichting en een antiquarium met enkele vondsten.