Sangineto

Sangineto is een gemeente van ongeveer 1.200 inwoners in de provincie Cosenza, aan de Alto Tirreno Cosentino, en sluit in het zuiden de Riviera dei Cedri af, de kuststrook die van Tortora tot hier loopt. Het bestaat uit twee kernen: de oude kern op de heuvel, rond het kasteel gegroepeerd, en Sangineto Lido, in de buurtschap Le Crete, aan zee langs de rijksweg 18. De naam van het dorp is ook die van de Sangineto, een familie van Normandische afkomst die in de veertiende eeuw graafschappen en steden van het Anjou-Calabrië bestuurde en haar achternaam juist aan dit leen ontleende.

Geografie

Het grondgebied loopt op van de kust naar de heuvels in het binnenland en grenst aan Belvedere Marittimo, Bonifati en Sant’Agata di Esaro. Naast de hoofdkern en de Lido omvat het de gehuchten Brombolo, Cacciola, Pantana, San Basile en Santo Ianni. Aan zee is Sangineto Lido het deel dat in de zomer tot leven komt, wanneer de bevolking flink groeit ten opzichte van de winter; op de heuvel bewaart de oude kern het stratenplan van het feodale dorp. Sangineto is ook het punt waar de Riviera dei Cedri, het deel van de Alto Tirreno Cosentino waar de cedervrucht wordt geteeld en verwerkt, haar zuidelijke grens bereikt.

Geschiedenis

Het historische gewicht van Sangineto is groter dan het dorp zelf. In de dertiende eeuw gaf het leen zijn naam aan een familie van Normandisch bloed die onder de Anjous een van de invloedrijkste van de regio werd. De naam Ruggero Sangineto duikt meerdere keren op in de bronnen: in 1287 moderniseerde een leenheer met die naam het kasteel en de stadsmuur van Belvedere, in 1298 werd een Ruggero di Sangineto heer van San Marco Argentano en in 1299 was een Ruggero Sangineto de eerste graaf van Corigliano; de belangrijkste leden van het huis (Ruggero, Francesco, Gerardo en Ruggero II) bekleedden allen het ambt van kapitein-generaal en justitiarius van Calabrië en van Val di Crati en Terra Giordana. Filippo Sangineto, eerst krijgsman en daarna functionaris van koning Robert van Anjou, wordt vanaf 1319 genoemd als heer van Brahalla, het huidige Altomonte, dat hij tot een van de belangrijkste kunstcentra van het Anjou-Calabrië maakte; hij liet er de kerk Santa Maria della Consolazione bouwen, met werken van Simone Martini en Bernardo Daddi. Het geslacht stierf uit via de vrouwelijke lijn: in 1342 trouwde Bionda Sangineto met Roberto Sanseverino, graaf van Terlizzi, en door dat huwelijk gingen San Marco, Corigliano, Sangineto en Belvedere over op de Sanseverino van Terlizzi; in 1380 stierf Giovannello, de laatste van de mannelijke lijn van Altomonte, en zijn zus Margherita trouwde met Venceslao Sanseverino. Zo kwam het dorp aan de Sanseverino, die zich in de vijftiende eeuw splitsten in de takken Salerno en Bisignano: juist de prinsen van Bisignano bouwden in de tweede helft van de vijftiende eeuw het kasteel dat het dorp nog altijd domineert. Een veel recentere episode is in het geheugen van het dorp gegrift: op 4 november 1918, de dag van de wapenstilstand, plantten Oostenrijkse krijgsgevangenen op de binnenplaats van het kasteel een olijfboom als teken van vrede, die er nog steeds groeit.

Bezienswaardigheden

Het Anjou-kasteel, gebouwd door de prinsen Sanseverino van Bisignano in de tweede helft van de vijftiende eeuw, heeft een rechthoekige plattegrond en bewaart een brede loggia; midden op de binnenplaats staat de oude olijfboom van 1918. De parochiekerk Santa Maria della Neve, die teruggaat tot 1200, bezit een doopkapel en een portaal uit de zeventiende eeuw. De wandeling wordt aangevuld met het klooster van San Francesco di Paola en drie kapellen, gewijd aan Sint-Jozef, de Madonna del Carmine en de aartsengel Michaël, de tweede beschermheilige van het dorp. Het kasteel is zo bepalend voor de identiteit van het dorp dat het in het gemeentewapen staat, in goud afgebeeld met zijn loggia van vier bogen.

Wapen en beschermheiligen

Het wapen en de gonfalon van Sangineto werden verleend bij decreet van de president van de Republiek van 29 februari 1996. Het schild is gedeeld: boven, in goud, een groene, ontwortelde palmboom met vier gouden trossen dadels; onder, in blauw, het kasteel van Sangineto zonder kantelen, van goud met zwart metselwerk, met zijtorens met vensters, een middengedeelte met twee deuren en de centrale loggia van vier bogen, op een groene schildvoet. De gonfalon is een doek gedeeld in blauw en groen. De beschermheiligen zijn Santa Maria della Neve, gevierd op 5 augustus, en de aartsengel Michaël, op 28 en 29 september.

Keuken en ambacht

De keuken van Sangineto is die van het boerenbinnenland: aardappelgnocchi met een saus van worst en braciole, auberginegehaktballetjes, de frissurata van gedroogde courgettes, bonen, aardappelen en maïsbrood. Van het platteland komen worsten en capocollo, als voorgerecht geserveerd; bij de eerste gangen de handgemaakte fusilli met varkensragù, tagliatelle met bonen en kikkererwten, pasta met bonen en gemalen rode peper, polenta met kool en tuinbonen of met aardappelen, bonen en geroosterde paprika. Aubergines keren terug in veel recepten en het geitenlam is de ster van de hoofdgerechten. Er leeft nog een huisambacht van voorwerpen uit wilgentenen, riet en bies, van kant en borduurwerk, en een particuliere productie van kaas, honing, gedroogd fruit, olie en wijn.

Bereikbaarheid

Sangineto bereik je via de rijksweg 18 Tirrena Inferiore, die door de Lido loopt; van daaruit klimt een weg naar de oude kern op de heuvel. Het dichtstbijzijnde station is Belvedere Marittimo, aan de Tyrreense lijn. Met de auto via de A2 del Mediterraneo: vanuit het noorden afrit Lagonegro nord, dan de SS585 Fondo Valle del Noce tot aan de kust en de SS18 naar het zuiden; vanuit het zuiden afrit Falerna en de SS18 naar het noorden. De dichtstbijzijnde luchthaven is Lamezia Terme.