Blanda: Palècastro i San Brancato

Przez wieki nikt nie wiedział, gdzie leżała Blanda, miasto wymieniane przez Pliniusza, Ptolemeusza i Liwiusza, a przez Tabula Peutingeriana i Itinerarium Antonina oznaczone jako stacja. Camillo Pellegrino szukał jej w XVII wieku w Maratei, Gabriele Barrio widział ją w Belvedere Marittimo; dopiero w 1891 roku historyk Michele Lacava umiejscowił ją koło Tortory, a wykopaliska prowadzone od 1990 roku przez Gioacchina Francesca La Torre dla Nadzoru Archeologicznego potwierdziły ją ponad wszelką wątpliwość na wzgórzu Palècastro i w osadzie San Brancato.

W San Brancato odkryto ponad 120 grobów enotryjskich i lukańskich z wyposażeniem z italskich waz i nielicznymi importami z kolonii greckich, a także wielki wczesnochrześcijański kościół na planie centralnym z trzema apsydami, otoczony pochówkami, wzniesiony w VI–VII wieku, gdy Blanda była siedzibą biskupią, i użytkowany do XII wieku. Na Palècastro, gdzie widoczny był już potężny lukański mur, wyłoniło się rzymskie miasto żyjące między I wiekiem p.n.e. a V wiekiem n.e.: dwie ulice przecinające się pod kątem prostym, insulae domów, forum z cokołem pomnika poświęconego duumwirowi Markowi Arriuszowi Klimenowi i trzy świątynki Triady Kapitolińskiej, zbudowane podczas odbudowy po trzęsieniu ziemi około 70 roku p.n.e. U stóp wzgórza pozostała dolna część monumentalnego mauzoleum, a cysterny i fontanny zaopatrujące miasto w wodę leżą pod drogą krajową 18. Blanda zajmowała ledwie pięć hektarów, ale stąd dwaj duumwirowie zarządzali rozległym terytorium wraz z wybrzeżem.