Stare miasto Cetraro

Cetraro Paese wznosi się 120 metrów nad morzem na południowym zboczu doliny potoku Aron. Gdy było ufortyfikowanym miasteczkiem, wchodziło się do niego przez trzy bramy: di Mare, di Basso i di Sopra, które wciąż wyznaczają jego wejścia. Wewnątrz zabytki wychodzą na placyki o starych nazwach: „a giorgia”, gdzie niegdyś odbywał się targ, i „miezzu a curta”, w centrum starego miasta, niedaleko Palazzo Badiale, „a curti”, świeckiej siedziby opatów z Montecassino. Do fontanny Statua dei Sette Mari mieszkańcy Cetraro wciąż przychodzą pić.

Oprócz kościoła macierzystego San Benedetto stare miasto zachowuje Chiesa del Ritiro, Santa Maria delle Grazie, z 1454 roku: renesansową, z marmurową nastawą z tej samej epoki, tufowym portalem z XVI wieku i elementami późnego baroku, wielokrotnie plądrowaną przez Turków i Saracenów i odrestaurowaną na początku XIX wieku; obok średniowieczny klasztor od 1912 roku gości siostry św. Jana Chrzciciela. Kościół San Nicola pochodzi prawdopodobnie z połowy XI wieku. Kościół San Pietro Apostolo powstał jako kościół San Sebastiano przy klasztorze kapucynów, założonym w 1618 roku, z kamieniem węgielnym położonym w procesji, i ukończonym w 1634 roku z osiemnastoma celami i ogrodem; w 1710 roku jego gwardianem był brat Angelo d’Acri, później błogosławiony, który w 1737 roku podarował grupę Madonny Bolesnej. Skasowany w 1811 roku i ostatecznie zamknięty około 1865 roku, klasztor zostawił kościołowi, parafialnemu od 1923 roku, siedemnastowieczny poliptyk ołtarza głównego i obraz Ostatniej Wieczerzy.