Kościół San Benedetto Abate

Gdy w 1086 roku Cetraro przeszło w ręce opactwa Montecassino, mnisi wybrali na swój dom duchowy miejsce „na szczycie zbocza”, tuż za ówczesną zabudową, i poświęcili je założycielowi zakonu. Kościół San Benedetto Abate pojawia się po raz pierwszy w dokumencie z 1104 roku i wkrótce stał się przeoratem, w którym, jak piszą kroniki, mnisi chwalili Boga dniem i nocą; w XIV wieku spory z klerem świeckim uczyniły z niego kościół parafialny, „matkę i głowę” całego duchowieństwa Cetraro. Stojąca obok baszta, w 1540 roku zwana już „lo campanaro”, jest jedyną ocalałą z wież otaczających średniowieczne castrum.

Dzisiejsza budowla jest dzieckiem XVIII wieku: w 1750 roku archiprezbiter Lorenzo De Caro rozpoczął rozbudowę, wznowioną w 1766 roku przez następcę Policicchia; w 1775 roku nad portalem głównym ustawiono marmurową figurę św. Benedykta, a 28 października 1779 roku uczczono ukończenie budowy. Fasada podzielona pilastrami, z trójkątnym tympanonem, patrzy na dziedziniec zamknięty w połowie XIX wieku przez pałace szlacheckie. Wnętrze ma plan krzyża łacińskiego, trzy nawy i pięć przęseł po każdej stronie: drewniane stalle z 1822 roku, chór muzyczny z połowy XIX wieku, płótno Madonny z duszami czyśćcowymi Francesca Basile (1793), drewnianą grupę Madonny Różańcowej, barokowy ołtarz Matki Bożej Bolesnej i na sklepieniu Sąd Ostateczny z początku XIX wieku z freskami biblijnymi dodanymi w 1898 roku przez Rocca Ferrariego. Osiemnastowieczne organy, odrestaurowane w 1990 roku, z grającymi aniołami i rzeźbionymi festonami, badacze wskazują jako jedno z najsubtelniejszych świadectw neapolitańskiej kultury organowej w Kalabrii. Stąd co roku 11 lipca figura świętego wyrusza na morską procesję.