Verbicaro

Verbicaro (Vruvëcàrë in het Calabrisch) is een gemeente van ongeveer 2.500 inwoners in de provincie Cosenza, in het binnenland van de Alto Tirreno Cosentino, in het Nationaal Park Pollino. Het dorp ligt op 428 meter, in een dal omringd door bergen, op 11 kilometer van het station van Marcellina aan de Tyrreense kust. De kalender van het dorp wordt bepaald door zijn rituelen: in de nacht van Witte Donderdag op Goede Vrijdag trekken de Battenti door de straten, en begin juli begeleiden de fakkeltocht van de Zigni en de bloementapijten het feest van de beschermheilige, de Madonna delle Grazie.

Geografie

Het grondgebied grenst aan Grisolia, Orsomarso, San Donato di Ninea en Santa Maria del Cedro; het gehucht is San Francesco. Het dorp ligt in een dal, met een klein deel op een verhoging, omringd door nabije bergen; twee beken stromen langs het dorp en op ongeveer een mijl afstand ontspringt op het grondgebied van San Donato de rivier die de achttiende eeuw Innicari noemde, die naar zee stroomt. Vanaf de kust rijd je via de rijksweg 18 en de provinciale weg 5 door Marcellina omhoog; de dichtstbijzijnde stations liggen op 11 en 20 kilometer, in Marcellina en in Scalea.

Geschiedenis

De naam zou afkomstig zijn van het Latijnse vervecarius, ‘herder’, of volgens andere historici van de Griekse persoonsnaam Nicolaus Berbecaris. Een nauwkeurig portret van het dorp staat in het Dizionario geografico-ragionato del Regno di Napoli van Lorenzo Giustiniani, gedrukt in Napels in 1797. Daarin is sprake van ‘Bervicaro’, in het bisdom Cassano, op 50 mijl van Cosenza over slechte wegen en op 6 mijl van de marina della Bruca, waar de rivier bij een koninklijke toren in zee uitmondde. Giustiniani noteert de milde lucht, de twee bruggen over de beken die onderhouden moesten worden, de zibibbo-druiven die men had kunnen drogen en verkopen, en vooral het gewicht van de veeteelt: schapen en geiten namen veel land in beslag, en de veehandelaren waren de machtigsten van het dorp. Hij vermeldt ook dat markies Antonio Castillas het goed in 1630 voor 40.500 dukaten aan Angelo di Matera verkocht, en dat het leen eind achttiende eeuw toebehoorde aan Francesco Maria Cavalcanti, markies van Verbicaro; de bevolking, in 1532 aangeslagen voor 206 haardsteden, telde toen ongeveer 3.400 inwoners, die van landbouw en veeteelt leefden. In augustus 1911, tijdens een cholera-epidemie die een groot deel van de bevolking trof, was het dorp het toneel van een oproer waarbij drie mensen werden gedood, onder wie de burgemeester en de gemeentesecretaris, en het gemeentehuis in brand werd gestoken.

Bezienswaardigheden

Het historisch centrum ontdek je te voet, tussen stenen portalen en steegjes: het portaal van de via Giardino, de vico Vignale, de Oude Fontein bij het vroegere gemeentehuis, het portaal naar Buonifanti, de Klokkentoren en de piazza Mons. Francesco Cava. De kerken van het dorp zijn de moederkerk van de Assunta, de kerk San Giuseppe, het heiligdom van San Francesco di Paola, de kerken van de Madonna del Carmine, de Madonna della Neve en Santa Maria La Nova en het kerkje van de Madonna di Loreto: dezelfde straten en pleinen die de rituelen van de Goede Week en het patroonsfeest elk jaar vullen.

De Battenti van Goede Vrijdag

In de nacht van Witte Donderdag op Goede Vrijdag herhaalt Verbicaro het oude ritueel van de Battenti Flagellanti. Enkele boetelingen, in het rood gekleed, blootsvoets en met blote benen, slaan hun benen met de cardillo, een stuk kurk met negen glaspunten, tot ze bloeden; ondertussen lopen ze drie keer rond het dorp en laten ze met hun bebloede handen sporen achter in de straten. Om drie uur ’s nachts vertrekt de processie van het Mysterie van de Passie van Christus, met beelden en levende taferelen naar het voorbeeld van de kruisweg.

De Madonna delle Grazie en de Zigni

De beschermheilige van Verbicaro is de Madonna delle Grazie, gevierd op 2 juli. Op de vooravond, 1 juli, vindt de fakkeltocht van de Zigni plaats: bomen en takken van dennen, verzameld op de nabije bergen van het Pollino-park, worden door groepen mensen op de schouders door de hoofdstraten gedragen tot ze halverwege de processie ter ere van de beschermheilige ontmoeten. Op de ochtend van 2 juli leggen vrijwilligers bloementapijten in de straten waar de processie aan het eind van de middag doorheen trekt.

Wapen en zustersteden

Het wapen, verleend bij decreet van de president van de Republiek van 7 december 1964, is blauw met een zilveren berg met drie toppen op een groene grond; de middelste top draagt een zilveren letter V, het geheel tegen twee naaldtakken en gedekt door drie gouden sterren. De gonfalon is een doek gedeeld in wit en blauw. Verbicaro is sinds 2005 verzusterd met Oberstenfeld en sinds 2016 met Taggia. De inwoners heten verbicaresi.

Bereikbaarheid

Met de auto verlaat je de rijksweg 18 bij Marcellina en rijd je via de provinciale weg 5 omhoog. De dichtstbijzijnde stations aan de Tyrreense lijn zijn Marcellina-Verbicaro-Orsomarso, op 11 km van het dorp, en Scalea-Santa Domenica Talao, op 20 km. De referentieluchthavens zijn Lamezia Terme in het zuiden en Napels Capodichino in het noorden.