Verbicaro

Verbicaro (Vruvëcàrë po kalabryjsku) to gmina licząca około 2500 mieszkańców w prowincji Cosenza, w głębi lądu Alto Tirreno Cosentino, na terenie Parku Narodowego Pollino. Miasteczko leży na wysokości 428 metrów, w dolinie otoczonej górami, 11 kilometrów od stacji Marcellina na wybrzeżu tyrreńskim. Kalendarz miasteczka wyznaczają obrzędy: w noc z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek ulicami przechodzą Battenti, a na początku lipca pochód z pochodniami Zigni i kwietne dywany towarzyszą świętu patronki, Madonna delle Grazie.

Geografia

Teren gminy graniczy z Grisolią, Orsomarso, San Donato di Ninea i Santa Maria del Cedro; przysiółek to San Francesco. Miasteczko leży w dolinie, niewielką częścią na wzniesieniu, otoczone pobliskimi górami; obok osady płyną dwa potoki, a mniej więcej milę dalej na terenie San Donato bierze początek rzeka, którą w XVIII wieku nazywano Innicari, spływająca do morza. Z wybrzeża jedzie się drogą krajową 18 i prowincjonalną 5 przez Marcellinę; najbliższe stacje są oddalone o 11 i 20 kilometrów, w Marcellinie i w Scalei.

Historia

Nazwa pochodzi podobno od łacińskiego vervecarius, „pasterz”, a według innych historyków od greckiego imienia Nicolaus Berbecaris. Dokładny portret miasteczka zawiera Dizionario geografico-ragionato del Regno di Napoli Lorenza Giustinianiego, wydany w Neapolu w 1797 roku. Mowa w nim o „Bervicaro” w diecezji Cassano, 50 mil od Cosenzy zniszczonymi drogami i 6 mil od marina della Bruca, gdzie rzeka uchodziła do morza przy wieży królewskiej. Giustiniani odnotowuje umiarkowany klimat, dwa mosty na potokach wymagające utrzymania, winogrona zibibbo, które można by suszyć i sprzedawać, a przede wszystkim znaczenie pasterstwa: owce i kozy zajmowały wiele ziemi, a handlarze bydłem byli najpotężniejsi w miasteczku. Wspomina też, że w 1630 roku markiz Antonio Castillas sprzedał ziemię Angelowi di Matera za 40 500 dukatów, a pod koniec XVIII wieku lenno należało do Francesca Marii Cavalcantiego, markiza Verbicaro; ludność, opodatkowana w 1532 roku od 206 ognisk, liczyła wtedy około 3400 osób, żyjących z rolnictwa i pasterstwa. W sierpniu 1911 roku, podczas epidemii cholery, która dotknęła dużą część mieszkańców, w miasteczku wybuchły zamieszki, w których zginęły trzy osoby, w tym burmistrz i sekretarz gminy, a ratusz podpalono.

Co zobaczyć

Stare miasto zwiedza się pieszo, wśród kamiennych portali i zaułków: portal via Giardino, vico Vignale, Stara Fontanna przy dawnym ratuszu, portal na Buonifanti, Wieża Zegarowa i piazza Mons. Francesco Cava. Kościoły miasteczka to kościół główny Wniebowzięcia, kościół San Giuseppe, sanktuarium św. Franciszka z Paoli, kościoły Madonna del Carmine, Madonna della Neve i Santa Maria La Nova oraz kościółek Madonna di Loreto: te same ulice i place, które co roku wypełniają obrzędy Wielkiego Tygodnia i święta patronki.

Battenti w Wielki Piątek

W noc z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek Verbicaro odnawia dawny obrzęd Battenti Flagellanti. Kilku pokutników w czerwieni, boso i z odsłoniętymi nogami, bije się po nogach cardillem, kawałkiem korka z dziewięcioma szklanymi ostrzami, aż do krwi; w tym czasie trzykrotnie obchodzą miasteczko, znacząc ulice zakrwawionymi dłońmi. O trzeciej nad ranem wyrusza procesja Misterium Męki Chrystusa, z figurami i żywymi obrazami inspirowanymi Drogą Krzyżową.

Madonna delle Grazie i Zigni

Patronką Verbicaro jest Madonna delle Grazie, czczona 2 lipca. Wieczorem w wigilię, 1 lipca, odbywa się pochód z pochodniami Zigni: drzewa i gałęzie sosen, zebrane w pobliskich górach parku Pollino, grupy mieszkańców niosą na ramionach głównymi ulicami, aż w połowie trasy spotykają procesję ku czci patronki. Rano 2 lipca wolontariusze układają kwietne dywany na ulicach, którymi późnym popołudniem przejdzie procesja.

Herb i miasta partnerskie

Herb, nadany dekretem Prezydenta Republiki z 7 grudnia 1964 roku, przedstawia na błękitnym polu srebrną górę o trzech szczytach na zielonej podstawie; środkowy szczyt dźwiga srebrną literę V, całość na tle dwóch gałązek iglastych, a nad nią trzy złote gwiazdy. Chorągiew to płat dzielony w słup bielą i błękitem. Verbicaro jest partnerskie z Oberstenfeld od 2005 roku i z Taggią od 2016 roku. Mieszkańcy to verbicaresi.

Jak dojechać

Samochodem zjeżdża się z drogi krajowej 18 na wysokości Marcelliny i jedzie w górę drogą prowincjonalną 5. Najbliższe stacje na linii tyrreńskiej to Marcellina-Verbicaro-Orsomarso, 11 km od miasteczka, i Scalea-Santa Domenica Talao, 20 km. Najbliższe lotniska to Lamezia Terme na południu i Neapol Capodichino na północy.