Sanktuarium św. Franciszka z Paoli

Sanktuarium św. Franciszka z Paoli wznosi się na wysokości 178 metrów, w górnej części miasta, w zielonej dolinie, którą płynie potok. To serce kultu świętego: cel pielgrzymów z całego Południa, przechowuje część jego szczątków (reszta jest w Tours we Francji). Bazylika mniejsza od 1921 roku z woli Benedykta XV, 3 marca 2020 roku, pięćset lat po kanonizacji, została ogłoszona sanktuarium regionalnym.

Z wielkiego placu wchodzi się do starej bazyliki z XVI wieku: surowej sali z nawą boczną i czterema kaplicami, zwieńczonej barokową kaplicą, w której przechowywane są relikwie pozostałe w Paoli — szaty, fragmenty kości i ząb. Klasztor mieści ogród różany świętego i freski ze scenami z jego życia; obok otwiera się erem z 1436 roku, ciasne podziemne pomieszczenia pierwszej wspólnoty Franciszka i jego towarzyszy.

Od łuku po prawej stronie wejścia zaczyna się Via dei Miracoli: piec, w którym według tradycji święty wypalił cegły na sanktuarium i przywrócił do życia swoje jagniątko Martinello; bomba z sierpnia 1943 roku, która spadła do potoku i nie wybuchła; źródło Cucchiarella, z którego piją pielgrzymi; Diabelski Most z odciskiem stopy, który legenda przypisuje diabłu, oraz Grota Pokuty, gdzie Franciszek spędził pięć lat w odosobnieniu. Nowa bazylika, otwarta na Jubileusz 2000 roku według projektu Sandra Benedettiego, mieści fresk i trzy wielkie płótna Brunona d’Arcevii (1997–1998) oraz organy Mascioni z 2004 roku o 44 głosach i około 2900 piszczałkach.