Belvedere Marittimo

Belvedere Marittimo to gmina licząca około 8 900 mieszkańców w prowincji Cosenza, między Diamante a Sangineto, na wybrzeżu Alto Tirreno Cosentino. Nazwa mówi wszystko: stare miasteczko siedzi na skalnej ostrodze około 150 metrów nad morzem, a stamtąd wzrok biegnie wzdłuż Riviera dei Cedri; u jego stóp, na plaży, wyrosła Marina. Zamek przebudowany w 1490 roku według kanonów renesansu, kapliczka z datą 1091 wykutą na portalu i drewniany krucyfiks z 1711 roku czynią z miasteczka przystanek gęsty od historii.

Geografia

Terytorium dzieli się na dwa odrębne ośrodki. Średniowieczne miasteczko zajmuje skalny występ na wysokości około 150 metrów, a jego domy opadają stromo ku wąskiej dolinie rzeki Soleo. Na wybrzeżu, kilkanaście metrów nad poziomem morza, rozciąga się młodsza Marina di Belvedere Marittimo, gdzie skupiają się plaże, domy i obiekty turystyczne; cypel Capo Tirone wyznacza jej linię brzegową. Z tyłu wieś usiana jest dziesiątkami przysiółków i osad (Laise, Sant’Andrea, Petrosa, Calabro, San Nicola, Trifari, Quattromani, Oracchio, San Giorgio), a część gminy należy do Parku Narodowego Pollino. Klimat jest typowy dla wybrzeża tyrreńskiego: szczególnie łagodne zimy, gorące, lecz nie upalne lata.

Historia

Historia Belvedere zaczyna się na długo przed miasteczkiem. Nad rzeką Soleo, na płaskowyżu Galiso w Oracchio, historyk Giovanni Amellino opublikował w latach 1886–1890 groby prehistorycznej społeczności z X–IX wieku p.n.e. W VII wieku p.n.e. grupy Bruttyjczyków osiedliły się na wzgórzach wokół Monte La Caccia w małych osadach pasterzy i rolników, którzy uprawiali winorośl i wytwarzali terakotę, dachówki, amfory i dzbany; Marina była ich miejscem zaokrętowania. Groby na Capo Tirone (IV–III wiek p.n.e.), z naszyjnikami z terakoty, brązowymi lustrami i ceramiką w greckim guście, opowiadają o kontaktach tych Bruttyjczyków z koloniami Wielkiej Grecji. W czasach rzymskich na tym terenie istniały villa d’otium na równinie Cotura, hellenistyczne gospodarstwo w Sant’Ianni, tłocznia do deptania winogron w San Giorgio i kolejna willa (I–III wiek n.e.) na północnej granicy, w stronę Quattromani.

Dzisiejsze miasteczko rodzi się wraz z Normanami: z tego okresu tradycja wywodzi pierwszy rdzeń zamku, rozbudowany przez Szwabów i przekształcony przez Andegawenów w rezydencję. W 1287 roku feudał Ruggero Sangineto odnowił twierdzę i mury miejskie. Pod koniec XV wieku lenno należało do Sanseverinów z Bisignano, którzy w 1490 roku, za króla Ferrantego Aragońskiego, przebudowali zamek według wojskowych kryteriów renesansu; herb władcy wciąż widnieje nad bramą obwarowań. W 1599 roku bracia z Santa Maria del Pianto rozpoczęli budowę kościoła, który w XVIII wieku przyjmie wezwanie Santissimo Crocifisso, a w 1622 roku władztwo nad Belvedere i Diamante przeszło na księcia Bisignano Tiberia Carafę. Herb gminy uznano w 1931 roku, błękitny sztandar pochodzi z 1930 roku. Belvedere ma miasta partnerskie: Belvedere Langhe, Belvedere Ostrense, Belvedere di Spinello, hiszpańską Ceutę i izraelskie Micpe Ramon.

Co zobaczyć

Zamek góruje nad miasteczkiem. Normańsko-szwabski rdzeń, andegaweńska rezydencja i przebudowa z końca XV wieku wciąż dają się odczytać w jego murach: kroksztyny zwieńczenia przypominają rozwiązania z zamku w Imoli, baszty te z kalabryjskich i apulijskich zamków tego samego okresu (Corigliano, Tarent, Otranto), a najnowsze badania powiązały projekt z mistrzami takimi jak Giuliano da Maiano, Francesco di Giorgio Martini i Antonio Marchesi da Settignano. Nad bramą wjazdową do obwarowań widnieje herb Ferrantego Aragońskiego.

Na skraju zabudowy, przytulony do dawnych murów na zboczu opadającym ku Soleo, kościół Santissimo Crocifisso wygląda skromnie i nie przygotowuje na to, co kryje: monumentalny drewniany krucyfiks z 1711 roku, rzeźbiony i malowany, zaprojektowany przez Pietra Frasę, mediolańskiego kleryka i kaznodzieję, zmarłego w Foggii w wieku 33 lat w tym samym roku. Martwy Chrystus, z głową opadłą na prawe ramię i ciałem skręconym spiralnie, powtarza krucyfiks z katedry w Foggii i zdradza wpływ realizmu Caravaggia; rzeźbienie wykonano w Neapolu pod kierunkiem Frasy, a zaproponowano też związek z warsztatem Giacoma Colombo. To ta rzeźba sprawiła, że bractwo, do 1708 roku zwane Santa Maria del Pianto, zmieniło nazwę.

W miasteczku znajdują się także Chiesetta del Rosario, z datą 1091 wykutą na piaskowcowym portalu, jeden z najstarszych zabytków miejscowości, oraz dom rodzinny św. Daniele Fasanelli, patrona. W osadzie Rocca przetrwała rzymska wieża obserwacyjna na planie czworoboku. Museo della Memoria Storica „Città di Belvedere Marittimo” przy via Castel Ruggiero wystawia wierne repliki znalezisk archeologicznych z tego terenu, których oryginały przechowują Muzeum Miejskie w Cosenzy, magazyny muzeum w Reggio Calabria i Sibari.

Święta, ognie i rzemiosła

Co roku miasteczko gości Note di Fuoco, festiwal pirotechniczny powstały w 2007 roku, w którym trzy najsilniejsze kraje w tej dziedzinie rywalizują przez trzy do sześciu dni pokazów; pierwsza edycja przyciągnęła dwieście tysięcy widzów. Święta religijne trzymają się odwiecznego kalendarza: św. Daniele Fasanella, patron, z odpustem i jarmarkiem od 13 do 20 października; Święty Krzyż 22 czerwca; 13 grudnia święto ku czci Luigiego Pollio i Riccarda Barbato. Gospodarka łączy turystykę plażową Mariny z przetwórstwem cedratu, cytrusa, od którego Riviera wzięła nazwę, oraz z tradycją obróbki gliny, która w przeszłości miała tu wielu mistrzów rzemiosła.

Belvedere na Riviera dei Cedri

Belvedere Marittimo to pierwsza gmina na południe od Diamante wzdłuż wybrzeża Alto Tirreno Cosentino; otwiera południowy odcinek Riviera dei Cedri, który ciągnie się dalej przez Sangineto, Bonifati i Cetraro. Jej stacja kolejowa jest też punktem odniesienia dla Sangineto, którego przystanek jest zamknięty od 2010 roku. W głębi lądu przynależność części terytorium do Parku Narodowego Pollino wiąże miasteczko z górami, według schematu charakterystycznego dla całego wybrzeża: morze z przodu, Apeniny z tyłu.

Jak dojechać

Przez Belvedere Marittimo przebiega droga krajowa SS18 Tirrena Inferiore, a miasteczko obsługuje stacja Belvedere Marittimo na linii Battipaglia–Reggio Calabria, będąca także stacją odniesienia dla Sangineto. Samochodem z autostrady A2 del Mediterraneo: z północy zjazd Lagonegro nord, potem SS585 i SS18 na południe; z południa zjazd Falerna i SS18 na północ. Z Mariny droga wspina się do średniowiecznego miasteczka. Najbliższe lotnisko to Lamezia Terme.