Sangineto

Sangineto to gmina licząca około 1200 mieszkańców w prowincji Cosenza, na wybrzeżu Alto Tirreno Cosentino, zamykająca od południa Riviera dei Cedri, pas wybrzeża ciągnący się od Tortory aż tutaj. Składa się z dwóch części: starego miasta na wzgórzu, skupionego wokół zamku, oraz Sangineto Lido w miejscowości Le Crete, nad morzem wzdłuż drogi krajowej 18. Nazwa miasteczka to zarazem nazwisko rodu Sangineto, rodziny pochodzenia normańskiego, która w XIV wieku rządziła hrabstwami i miastami andegaweńskiej Kalabrii i właśnie od tego lenna wzięła swoje nazwisko.

Geografia

Teren wznosi się od wybrzeża ku wzgórzom w głębi lądu i graniczy z Belvedere Marittimo, Bonifati i Sant’Agata di Esaro. Oprócz głównej miejscowości i Lido obejmuje przysiółki Brombolo, Cacciola, Pantana, San Basile i Santo Ianni. Nad morzem Sangineto Lido ożywia się latem, gdy liczba mieszkańców wyraźnie rośnie w porównaniu z zimą; na wzgórzu stare miasto zachowuje układ feudalnej osady. Sangineto to również miejsce, w którym Riviera dei Cedri, odcinek Alto Tirreno Cosentino, gdzie uprawia się i przetwarza cedrat, osiąga swoją południową granicę.

Historia

Historyczne znaczenie Sangineto jest większe niż samo miasteczko. W XIII wieku lenno dało nazwisko rodzinie normańskiej krwi, która za Andegawenów stała się jedną z najbardziej wpływowych w regionie. Imię Ruggero Sangineto pojawia się w źródłach kilkakrotnie: w 1287 roku feudał o tym imieniu zmodernizował zamek i mury Belvedere, w 1298 roku Ruggero di Sangineto został panem San Marco Argentano, a w 1299 roku Ruggero Sangineto był pierwszym hrabią Corigliano; najważniejsi członkowie rodu (Ruggero, Francesco, Gerardo i Ruggero II) sprawowali urzędy kapitana generalnego i justycjariusza Kalabrii oraz Val di Crati i Terra Giordana. Filippo Sangineto, najpierw rycerz, a potem urzędnik króla Roberta Andegaweńskiego, jest poświadczony od 1319 roku jako pan Brahalli, dzisiejszego Altomonte, które uczynił jednym z głównych ośrodków artystycznych andegaweńskiej Kalabrii, wznosząc tam kościół Santa Maria della Consolazione z dziełami Simone Martiniego i Bernarda Daddiego. Ród wygasł w linii żeńskiej: w 1342 roku Bionda Sangineto poślubiła Roberta Sanseverino, hrabiego Terlizzi, i dzięki temu małżeństwu San Marco, Corigliano, Sangineto i Belvedere przeszły na Sanseverinów z Terlizzi; w 1380 roku zmarł Giovannello, ostatni z męskiej linii z Altomonte, a jego siostra Margherita wyszła za Venceslaa Sanseverino. W ten sposób miasteczko przeszło na Sanseverinów, którzy w XV wieku podzielili się na linie z Salerno i z Bisignano: to właśnie książęta z Bisignano zbudowali w drugiej połowie XV wieku zamek, który wciąż góruje nad osadą. Znacznie nowszy epizod zapisał się w pamięci miasteczka: 4 listopada 1918 roku, w dniu rozejmu, austriaccy jeńcy posadzili na dziedzińcu zamku drzewo oliwne na znak pokoju, które rośnie tam do dziś.

Co zobaczyć

Zamek andegaweński, zbudowany przez książąt Sanseverino z Bisignano w drugiej połowie XV wieku, ma plan prostokąta i zachowuje szeroką loggię; pośrodku dziedzińca rośnie stare drzewo oliwne z 1918 roku. Kościół parafialny Santa Maria della Neve, sięgający 1200 roku, kryje baptysterium i portal z XVII wieku. Trasę uzupełniają klasztor św. Franciszka z Paoli i trzy kaplice, poświęcone św. Józefowi, Madonnie del Carmine i św. Michałowi Archaniołowi, drugiemu patronowi miasteczka. Zamek jest tak ważny dla tożsamości miejsca, że widnieje w herbie gminy, przedstawiony w złocie z loggią o czterech łukach.

Herb i patroni

Herb i chorągiew Sangineto nadano dekretem Prezydenta Republiki z 29 lutego 1996 roku. Tarcza jest dzielona w pas: w górnym polu, złotym, zielona wyrwana z korzeniami palma z czterema złotymi kiśćmi daktyli; w dolnym, błękitnym, zamek Sangineto bez blanków, złoty, murowany czernią, z bocznymi wieżami z oknami, korpusem środkowym z dwiema bramami i centralną loggią o czterech łukach, na zielonej podstawie. Chorągiew to płat dzielony w pas błękitem i zielenią. Patronami są Santa Maria della Neve, czczona 5 sierpnia, oraz św. Michał Archanioł, 28 i 29 września.

Kuchnia i rzemiosło

Kuchnia Sangineto to kuchnia chłopskiego zaplecza: gnocchi ziemniaczane z sosem z kiełbasy i braciole, klopsiki z bakłażana, frissurata z suszonej cukinii, fasoli, ziemniaków i chleba kukurydzianego. Ze wsi pochodzą kiełbasy i capocollo, podawane jako przystawka; wśród pierwszych dań ręcznie robione fusilli z ragù wieprzowym, tagliatelle z fasolą i ciecierzycą, makaron z fasolą i mieloną czerwoną papryką, polenta z kapustą i bobem lub z ziemniakami, fasolą i pieczoną papryką. Bakłażan wraca w wielu przepisach, a koźlę gra główną rolę w drugich daniach. Przetrwało domowe rzemiosło przedmiotów z wikliny, trzciny i sitowia, koronek i haftów, a także prywatna produkcja serów, miodu, suszonych owoców, oliwy i wina.

Jak dojechać

Do Sangineto dojeżdża się drogą krajową 18 Tirrena Inferiore, która przecina Lido; stamtąd droga prowadzi na wzgórze, do starego miasta. Najbliższa stacja kolejowa to Belvedere Marittimo na linii tyrreńskiej. Samochodem autostradą A2 del Mediterraneo: od północy zjazd Lagonegro nord, potem SS585 Fondo Valle del Noce do wybrzeża i SS18 na południe; od południa zjazd Falerna i SS18 na północ. Najbliższe lotnisko to Lamezia Terme.